‘Je hoeft niet harder te worden om verder te komen’

Tijdens het Udaya Captain’s Dinner deelt Anjeni niet alleen haar verhaal als bestuurder in de financiële sector. Ze deelt vooral iets waar veel vrouwen zich in zullen herkennen: de zoektocht naar ruimte.

Ruimte om te groeien. Ruimte om jezelf te blijven. En ruimte om vrouw te zijn, zonder jezelf kleiner of harder te hoeven maken.

“Vroeger dacht ik echt dat je bijna een soort halve man moest worden om verder te komen,” zegt ze.

Vandaag kijkt ze daar anders naar.

Ze werkt op bestuursniveau binnen de financiële sector, een wereld die jarenlang werd gedomineerd door mannelijke normen, snelheid en harde resultaten. Maar achter die titel zit iemand die zichzelf eerst omschrijft als nieuwsgierig mens.

“Ik wil dingen begrijpen,” zegt ze.

“Ik ben nieuwsgierig naar mensen, naar cultuur, naar kunst, naar het leven zelf.”

Misschien is dat precies waarom haar verhaal verder gaat dan succes alleen.

Anjeni Bedi

Executive Board Member, CM Payments B.V. (part of CM.com)

Opgevoed met ambitie en gevoel

Anjeni groeide op als oudste van drie dochters in een echt vrouwengezin.

“Het ging veel over gevoel.

Over zorg. Over verbinding.”

Tegelijkertijd lag de lat hoog.

“Studeren en op eigen benen staan was eigenlijk vanzelfsprekend.”

Die combinatie, zachtheid én prestatiedrang, vormt nog steeds de basis van wie ze vandaag is.

Pas later, toen ze zelf moeder werd van twee kinderen, begon ze echt te begrijpen hoeveel van haar opvoeding ze had meegenomen.

“Als je ouder wordt en zelf kinderen krijgt, ga je steeds meer reflecteren. Dan zie je hoeveel van je ouders eigenlijk nog in jezelf zit.”

Ze noemt het geen strenge opvoeding. Maar wel een opvoeding waarin ontwikkeling geen keuze was.

“Je best doen was eigenlijk de enige optie.”

De bestuurskamer als mannenwereld

Vandaag is Anjeni executive board member bij CM Payments, onderdeel van het beursgenoteerde CM.com. Vanuit haar achtergrond in compliance houdt ze zich bezig met integriteit, governance en regelgeving binnen de financiële sector.

Een wereld waarin toezicht, controle en besluitvorming centraal staan.

Maar ook een wereld waarin vrouwen in de minderheid zijn. Al begint dat wel te kantelen.

“Ik ben me daar nooit heel bewust van geweest,” zegt ze. “Totdat iemand het benoemt.”

Toch voelde ze al vroeg dat er ongeschreven regels bestonden.

“Je merkt automatisch dat je je aanpast.”

Niet omdat iemand het expliciet vraagt. Maar omdat je begrijpt wat werkt binnen zo’n omgeving.

“Dat empathische stuk van mezelf moest ik soms temperen. Want als je alleen vanuit gevoel opereert, werkt dat niet.”

En dus ontstaat er iets wat veel vrouwen herkennen. Het continu zoeken naar balans.

Tussen empathie en daadkracht. Tussen verbinding en resultaat. Tussen vrouwelijkheid en serieus genomen worden.

Waarom vrouwelijk leiderschap nodig is

Wat Anjeni ziet veranderen, is dat organisaties langzaam beginnen te begrijpen dat traditioneel leiderschap niet meer voldoende is.

“Bedrijven denken vaak op korte termijn. Snel resultaat. Snel winst.”

Maar duurzame groei vraagt iets anders.

“Vrouwen kijken vaker naar de lange termijn. Naar verbinding. Naar wat er onder de oppervlakte speelt.”

Volgens haar zit daar een enorme kracht die jarenlang onderschat is.

“Je ziet dat vrouwen sneller verbanden leggen tussen mensen, teams en afdelingen.”

Niet domineren om te domineren. Maar bouwen, verbinden, draagvlak creëren.

En juist in een tijd waarin organisaties worstelen met cultuur, verandering en vertrouwen, zijn dat geen ‘zachte’ kwaliteiten meer.

Het zijn essentiële kwaliteiten.

Leiderschap zonder afstand

Voor Anjeni draait goed leiderschap niet om hiërarchie creëren. Integendeel.

“Als mensen het gevoel hebben dat je niet benaderbaar bent, krijg je nooit echt iets gedaan.”

Juist binnen compliance, een vakgebied dat vaak wordt gezien als streng of controlerend, vindt zij menselijke verbinding cruciaal.

“Mensen moeten naar je toe durven stappen.”

Dat betekent zichtbaar zijn. Aanwezig zijn. Eerlijk communiceren.

Zelfs wanneer je niet alle antwoorden hebt.

“Ook als je iets nog niet weet, moet je dat kunnen zeggen.”

Volgens haar ontstaat vertrouwen niet door perfectie. Maar door transparantie.

De druk die vrouwen nog steeds voelen

Toch merkt ze dat vrouwen nog steeds anders bewegen binnen professionele omgevingen.

“Vrouwen zijn vaak geneigd om eerst alles volledig te begrijpen voordat ze iets zeggen.”

Ze herkent dat ook bij zichzelf.

“Ik moest eerst alles helemaal uitzoeken voordat ik ergens een uitspraak over deed.”

Die druk om voorbereid, foutloos en volledig te zijn, ziet ze veel vaker bij vrouwen dan bij mannen.

En dat heeft gevolgen.

Want terwijl vrouwen zichzelf blijven toetsen, nemen anderen wél ruimte. Tegelijkertijd ziet ze gelukkig een maatschappelijke verschuiving.

“Er komt steeds meer besef dat diversiteit in bestuur essentieel is.”

Niet alleen man-vrouwverdeling. Maar echte diversiteit.

“In leeftijd, achtergrond, geloof, perspectief.”

Want volgens haar ontstaan de beste gesprekken juist wanneer mensen niet hetzelfde denken.

Sisterhood als tegenkracht

Wat vroeger nauwelijks zichtbaar was, ziet ze nu steeds sterker ontstaan: vrouwen die elkaar bewust ondersteunen.

“Sisterhood heeft echt impact.”

Tijdens haar studententijd en eerste banen zag ze juist iets anders.

“Veel vrouwen namen masculine eigenschappen over om serieus genomen te worden.”

Dat was de norm.

“Je dacht: als ik hogerop wil komen, moet ik harder worden.”

Nu ziet ze dat vrouwen steeds meer ruimte durven innemen vanuit hun eigen kracht. Niet ondanks hun vrouwelijkheid. Maar juist vanuit die vrouwelijkheid.

En dat verandert iets.

“Elkaar steunen heeft invloed op de positie van vrouwen in het algemeen.”

Niet alleen in bedrijven. Maar ook in politiek, bestuur en maatschappelijke organisaties.

Terug naar haar roots

De verbinding met Udaya kwam op een moment waarop Anjeni zelf steeds meer bezig was met haar identiteit.

“Ik ben Hindoestaans en Hindoe, maar ik had dat deel van mezelf nooit echt bewust onderzocht.”

Dat veranderde langzaam. Door haar huwelijk. Door het moederschap. Door de vraag wat ze wil doorgeven aan haar kinderen.

Haar man heeft Indiase roots vanuit de Sikh-gemeenschap.

“Dan ga je nadenken. Wat geef je mee? Welke waarden? Welke spiritualiteit?”

Ze realiseerde zich ook hoe anders haar eigen jeugd was vergeleken met veel andere Hindoestaanse gezinnen.

“Wij hadden geen grote community om ons heen. Geen dagelijks netwerk van familieleden of een hechte Hindoestaanse kring. Mijn ouders waren het enige gezin in Utrecht.”

Pas later begon ze te voelen dat ze iets miste.

Een diepere verbinding met haar roots. Met haar geschiedenis. Met de vraag waar ze werkelijk vandaan komt.

Sri Lanka en de confrontatie met zichzelf

Recent reisde Anjeni met haar gezin naar Sri Lanka. Die reis deed meer met haar dan ze had verwacht.

“Ik ben daar echt gaan reflecteren.”

Niet alleen op haar werk, maar op haar hele leven. Op ontwikkeling. Op dharma. Op de vraag waar ze werkelijk behoefte aan heeft.

“We nemen als professionals veel te weinig tijd om stil te staan bij onszelf.”

Volgens haar zijn we constant bezig met presteren, doorgaan en leveren.

Maar zelden met de vraag: Wat heb ik eigenlijk nodig?

“Coachingstrajecten zijn er genoeg. Maar uiteindelijk moet je zelf ontdekken waar je echt naar verlangt.”

En precies dát wil ze meenemen tijdens het Captain’s Dinner.

Geen perfect succesverhaal. Maar een eerlijk verhaal over blijven leren. Blijven zoeken. Blijven ontwikkelen.

Hoeveel ruimte krijgt een vrouw echt?

Misschien het meest kwetsbare deel van haar verhaal gaat over vrijheid.

Over de vraag hoeveel ruimte vrouwen daadwerkelijk krijgen om zichzelf te ontwikkelen.

“Binnen de Hindoestaanse gemeenschap weet ik niet of alle families al zover zijn.”

Niet alleen professioneel. Maar ook emotioneel en spiritueel.

Zelf kreeg ze die ruimte wel.

“Bij ons thuis was het vanzelfsprekend dat je investeert in jezelf.”

Maar ze weet ook dat dat niet voor iedereen geldt.

Haar eigen huwelijk wijkt af van traditionele verwachtingen.

“Mijn man doet veel voor de kinderen en we verdelen de huishoudelijke en zorgtaken.”

En zelfs dat is volgens haar nog lang niet overal geaccepteerd.

“Ik weet niet of de gemiddelde Hindoestaanse man daartoe bereid is.”

Maar ze maakt ook meteen duidelijk dat dit geen exclusief cultureel probleem is.

“De Nederlandse man is daar vaak ook nog niet. Want uiteindelijk ligt de zorg voor kinderen, huishouden en emotionele arbeid nog steeds vaker bij vrouwen. Als een kind ziek is, wie vangt het dan op?”

Het antwoord is meestal hetzelfde.

“Het blijft overal nog een work in progress.”

Een community waar alles naast elkaar mag bestaan

Wat haar uiteindelijk aantrekt in Udaya, is de openheid.

“Niet iedereen hoeft hetzelfde te geloven.”

De één zoekt verdieping via religie. De ander via spiritualiteit. Weer een ander via persoonlijke ontwikkeling.

“En dat mag hier allemaal naast elkaar bestaan.”

Voor Anjeni voelt dat zeldzaam. Een plek waar diepgang belangrijker is dan uiterlijk vertoon. Waar identiteit niet vastligt. Waar groei centraal staat.

“Voor mij voelt het als een hele fijne community.”

Blijf bij jezelf

Als haar verhaal één kern heeft, dan is het deze: Je hoeft jezelf niet kwijt te raken om succesvol te worden.

Niet harder. Niet kouder. Niet minder vrouw.

Maar juist eerlijker naar jezelf. Bewuster.

En dichter bij wie je werkelijk bent.